De Dånnerschmarter Balutsch uch/oder det Klischiëlker Putzegêdär
Noh der vierten Klass wuhl meng Vueter, datt ech dê Schiul än detscher Sprooch wekter besäcke siel. Mir hun vill iwêrluecht, bäs es Klischiëlkên ägefallen äs. Daut wor zwor schwer ze erriechen - et gauf däu noch niche Bräck ba Fäjendref iwer dê Käokel, uch en Bus äs uch net gefuere -, awer et gauf bäs Medwesch praktesch nichen ånder Schiul än detscher Sprooch. Zäu mengem Gläck hått sich uch noch der Sami entschlueßen, den glechen Wiëch ze gohn, uch esi wor ech net ellien.
Äm ihrschte Gohr hu mer äm Internat gewunnt, awer dro mosste mer es en Quartier säcke, well em det Internat afgeliest hatt. Mir näst, dir näst, se mer bä der Fichesäster gelåhnt, der Sami, der Spiakemartin uch ech. Sä wor en zemlich uschtändich Frää, awer se hått noch en Diuchter - det Katt -, en richtig Schämpes. Ech dinken, wunn daut en gäftich Schlong gebässen hätt, wer de Schlong vergäftet worden...
Zemlich zecklich mosste mer en puer Daach hångderenånder det sälf Lawend zurpen - net, datt et licht gewiëse wehr -, awer ängden det sälf, wor chia fåst zem Schlauch treefe. Äm daut hu mer es ängden gefroat, wunn et äm speete Frägohr gereent huet. Dro genge mer auf de Barch - wä de Klischiëlker soode - uch summelte Buretz - Knifeltcher uch Dreschlenk. Em fund se miest äm Kabesch, denn die hatt genäh daut, wat de Burêtz breochten.
Um Ufunk ducht ech, datt et schiun ewenich scheebich äs, datt mer ihntlich indirekt det Gescheiß vun de Käen iëßen, awêr nohär äs et mer ägefållen, datt mir cha dërhiem sigor den Änhault vum Kloo äm Guerten verdielten, uch nohär sihr gäut Zwibbel, Murren uch Kråtzwitz hadde, ålsi liëft dêr Mäntsch praktêsch vum Gescheiß - sigor vum ijäne...
Äm esi vill, wä nor möglich Buretz ze summeln, verdielte mer es iwer`t Reech. De Dreschlenk kangjt em vun färrem här sähn. Tro ruhnte mer wä der Blätz, am als Ihrschter do ze senn, ihntlich katchich (fraft), dänn nohär kuhme sä cha siwäsi än`t glech Däppe.
Licht wor et, wunn mer astått Dreschlenk diëren Doppelgänger untraufen. Än diëm Moment wore mer esi fuchtich, datt mer desen Schmarotzern - de Blooch heße se "pula calului" - en Foss än` Uersch gauwen, datt se än ålle Hemmelsrichtungen fliuġen. Mät diëm ducht e jeder vun äus, datt mer se fiur ängden zestiert häwen. Ierst nohär hun ech erfueren, dått mer se cha esi norr mii geseht hun. Häi, bleed wore mer däu nooch!
Aldiest genge mer uch zer Bauch, am ze fäschen. Dä Saper wore zwor vill klenner, wä dä eus der Käokêl, awer se hun amdaut uch gäut geschmåckt.
Un em Dauch kuhm dêr Maurer Tin verbäh end freecht mich, mät wat ech fäsche wid.
"Mät Balutsche", soht ech.
"Wat sen daut?", freecht hie glech uch ech ziecht em se. Die feng un ze låchen, datt e sich nemi haulde kangjt!
"Dannerschmarter Balutsche, Dannerschmarter Ballutsche, datt mech der Schlauch treefe siel!", reff hie ängde wedder uch kangjt sich nemi behärrsche.
Mir wor daut schiun e Rätsel, dänn Balutsch wor uch bleift iëwe Balutsch. Bäs zerliëzt freecht ech en, wä de Klischiëlker zä dese Gedärchere sohn. Näu wor hie ärnst end unfert: "Putzegedäär, wä sonst?"
Näu kugelt ech mech fiur Låche: "Klischiëlker Putzegedäär, Klischiëlker Putzegedäär, mech träft der Gutta!"
Vum Kråch ugeziuge, kåmen noch ånder Kängd verbä. Bäs zeliëzt hu mer guer gelåcht, e jeder iwer en jeden!
Nohär hun ech mer Gedunke gemaucht: Zwäschen diën zwo Gemienen sen et norr en puer Kilometer uch dennich git et Wierter, dä wä Chinesesch klången. Ëm ställ sich fiur, de Klischiëlker sohn zem "Odemsschleoch" Putzegedär uch ener vun diën äs äm Stärwen, amwatt hie den Schleoch net errieche kåhn. Wunn näu en Dannerschmarter verbäh kitt, uch der Klischiëlker kreischt: "Gäff mer det Putzegedäär, gäf mer det Putzegedäär!", wid die dinke, daut die Ånder verräckt se mess! Wie gitt schlesslich seng biëst Stäck em Fremden...?
Walter Georg Kauntz
Weitere Anekdoten, Geschichten, Erzählungen »
kokel
