Suche | Forenregeln | Hilfe |
Beiträge dieses Themas abonnieren
Um Beiträge zu verfassen, müssen Sie sich kostenlos registrieren bzw. einloggen.
![]() Wittl |
|
![]() Von Benutzern verlinktes Bild - Link zum Bild Bild oben: Dialektvergleich des Gustav O. Kisch (1869-1938) war in Siebenbürgen unter anderem auch sprachwissenschaftlich tätig. Viurichst Gohr, bän ech beim "Stöbern" dråfkun, and wor voll fasziniert vun deser Erzielung. Mech interessieren iefåch, neugierdehålwer wa dåt ba ech an der Region klåingt. Hun bä dem letzten Såtz eus der Erzählung voll gelåcht, wa wohr; "durchkunn", mät Gottes Half soll det Kändj, dron äs an jed Motter höchst zefrieden. Viel Spass dermät. Wittl |
|
![]() der Ijel |
|
| Roadaresch: An Wéttfrau hått an Keo,åwer nuin Känd, vün den aint, a Jång, niéman an de Schiul jieng. Der Jång soll Schmidd wearden. Dä Frau döcht: Iech well ün de Rhein jåhn, dåi wärren iech schün an jeode Maister faunden, di nit mä Känd a sien Hois åf, an lihrt eat a sienem Schmeattes east Aurenglijet. Hoiser, Wisen, Waunert kam iech menem Jången net jain. Iech hü net ameal an Moor, åwer fleissich soll a sien uch oarbern lihren. Wun dernåi eoser Härrjoit sene Seejen derzeo jitt, kam a schün dürchkün. |
|
![]() hanzy Administrator |
|
| Pittersdirferesch: En Wettfra hodd en Kah, awer neng Kanjd, vun dienen int, en Gang, nemmi an de Schuil geng. Der Gang soll Schmitt warden. De Fra ducht: "Ech wall un den Rhein gohn, do warden ech schin enen gaden Miester fanjden; dier nit meng Kanjd an seng Hous of, ent lirt et an senger Schmiddero ast Ustandijet. Hejser, Wisen, Wangjert kunn ech mengem Gangen net gien, ech hun jo net emol en Mouer, awer flejßich soll e sen uch orbden liren. Wunn derno as Harrgott sengen Sejen derza git, kunn e schin durchkun." |
|
![]() der Ijel |
|
| Moålderferesch En Wettfra håt en Küe,åwer nenj Kanjd, vun den iint,e Goang, netmih än de Schiul geng. Der Goang soll Schmidd warden. Da Fra doocht: Ech wall un de Rhein geahn, däa warren ech schüin en güede Miister foinden, di nit mä Käind a senj Hois åf, end lihrt at a senjem Schmiddes ast Uerenglijet. Heiser,Wisen,Wånjert kun ech menjem Goangen net gien. Ech hun net emol en Moier,åwer fleissich soll hie senj uch oarberden lihren. Won dernea aser Harrgott senje Seejen derzüe git, kun hie schüin durchkun. |
|
![]() Wittl |
|
| Kliin Bluăsănderferesch En Wettfra håt en Kiåh,åwer nenj Kändj,vun diăn iint,e Gang, nemih än de Schiul geng. Der Gang soll Schmidd warden. Da Fra duăcht: "Ech wäll un de Rhein găuhn,dău warden ech schiun en giåden Miister fåindjen, di nit menj Käindj än senj Heus åf, end lihrt et än senjer Schmädd äst Iurdăntlijăt. Hăiser,Wisen, Wånjert kun ech menjem Gangen net gien. Ech hun net emol en Meuăr, åwer flăissich såll hiă senj uch årberden lihren. Won dernău aser Härrgott senjen Siăjăn derziå git,kun hiă schiun durchkun. Kliin-Bluăsănderf äs en "ă"- Gemiin. Ech låden zer Korrektur fiur menjen Täxt än, uch wed ech mich fiur en Medwescher-Baadråch, siihr froan. |
|
![]() reuter_jerome |
|
| Ganz interessantes Gedicht, da luxemburgisch ja moselfränkisch ist. Und doch ist es nicht das gleiche wie heute. Da sieht man den Wandel der Zeit. Auf luxemburgisch (letzebuergesch) lautet der Text folgendermassen: Eng Wittfra huet eng Kou, awer neng Kanner, vun denen eent, en Jong (oder Bouf = Bube), net mei an d’Schoul geet. De Jong soll Schmatt gin. D’Fra duecht: Ech well un de Rhein goen, do wärt ech schon een gudde Meeschter fannen; do net main Kand an sain Haus of an leiert en an senger Schmadd eppes Uerdentleches. Haiser, Wisen, Wengerten kann ech mengem Jong net gin, ech hun jo net emol eng Mauer, awer flaisseg soll e sin an schaffen leieren. Wann duerno onser Hergott sain Segen dozou gett, kann e schon duerchkommen Man sieht schon, dass es einige Unterschiede gibt, das überrascht mich schon. |
|
![]() der Ijel |
|
| MÊRÈNCHEN Lёtzebuergesch Gedicht vum Michel Lenz “Mêrénche fal op méch Da wuossen éch!” Sangen d´Kanner an der Gâss, D´Féssercher dě hun se nâss, Unně Heifchen, unné Kèppchen, Nach kèng Suorgen an dem Kèppchen An sî sprangen, An sî sangen: “Mêrénche fal op méch “Da wuossen èch!” “Mêrénche fal op méch Da wuossien éch, “Fal dû sideléch a fresch!” Rufen d´Garden an de Besch, Do wó Gratsch a Pófank schloen, An am Wiéschen Do rift d Griéschen: “Mêrérenche fal op méch “Da wuossen éch!” Mêrénchen saneft fèlt Op Wis a Fèld A ferzièlt mîr vun dèr Zèit, Och `sò gléckliech an ´só wêit, Wò als Kand éch unnè Kèppchen Nach kéng Suorgen an dem Kèppchen, Hu gésprongen A gesongen: “Mêrénche fal op méch “Da wuossen éch!” end nea da Såksesch Versioun vu mir iwersatzt uch nohgedicht: MAU REENCHEN Roder Dialekt Mau Rënchen reen åf miech dråi wößssen iech- Sange mir als Känd niuch åf der Joos de Fießjer wåiren es jamz noos, åinje Koppchen,ånjen Hoifchen an eusen Haiftchern jeede Moarjen håtte mier niuch nichan Soarjen. Und mir sprangen, und mir sangen; Reen, reen dått et schidd dått mean Muetter haime kit uch mer Brüt uch Buflesch jit. Reen teu kloor wä Peareln freasch rüf der Jörten rüf der Beasch, reen åf de Wies, reen åf de Såit säch når wä der Jeboor siech froit. Me Reenchen reen åf miech dråi wößen iech. Me Reenchen huit niuch fålt åf Wies uch Feeld, åf Beasch uch Jörten dåi woi iech var lunger Ziet schü bold åf meane Schåtz hün tierfe wörden. Me Reenchen reen åf miech dråi wößen iech. Me Reenchen huit niuch reent woi iech åls jeloatchlich Känd håt a Laiwen wä an Doifjen oine Kåppchen oinen Hoifjen oine Soarjen, jeede Moarjen bä jesprången, hü jesången: Reen, reen dått et schidd dått mean Muetter haime kit uch mer Brüt uch Buflesch jit. iwersatzt uch nohgedicht der Ijel 1999 --den leetzte Satz wot Fattgedrackt äs, dot kenne mir guer eos aser Kängthït, wil mer et salwest åf der Gåss, mat de Fessen äm Porrel gesangen hun. Esi wor ech uch sihr iwerrascht wä ech det Mêreenchen 1996 än der Bibliothek ba der Uni Würzburg, än em olde Bach hu fangden. Schued wër et, won mir un ease Sproochen, än Form vu Literatur net wegter oarbeden. |
|
![]() Wittl |
|
reuter_jerome schrieb:Ganz interessantes Gedicht, da luxemburgisch ja moselfränkisch ist. Und doch ist es nicht das gleiche wie heute. Da sieht man den Wandel der Zeit. Auf luxemburgisch (letzebuergesch) lautet der Text folgendermassen: @jerome, tea kaost der net fiurstealle wäi ech mich gefroat hun, dat no fast enem gaonze Johr ändlich e Letzebuerger en Dialektverglech änneschreewt. Wat ech noch erwëhne wäll; et hut mich iwerhïft niche Mäh gekost deng Zelle ze liësen, äm Gejentïl...ech mess gestohn, et hut mer viell Spass uch Froad berït.... Ech daonken der. En frängdliche Groß ke Letzebuerg @Ijel, wïßt tea...det MÊRÈNCHEN/MAU REENCHEN hut en griuss Bedegdeng fiur mech, wel et mich un de Sannereen menger Kängdhït erännert... ech hun et "afgefongen"... wärden et 50x dïlen... und trotzdiëm wid et gaonz bleewen.... you know???... Äst Aondert wäll ech dich bidden...tea kaost gärre noch en Gedicht äm Letzebuergesch- bzw. Sakseschen- Dialekt änneschreewen... wonn meejlich äm zweespåldijen Verglech...OK?... |
|
![]() der Ijel |
|
| Geaden Owend Wittl! Des zwëspoldich Technik mat Pdf beharrschen ech lïder net dot kuust äm bësten Tüe ä menj Stall besoarjen. Åwer wïl Tüe esi en Tåpfer såksesch Schreiweran bäst, hunech fuer Dech uch fuer ålle Moalderfer, ïn Version vum Mue Rënchen änt Moalerferesch gesoatzt. Ha äs et: Mue Rёnchen Maldorfer Dialekt Mue Rёnchen foll åf mech dräa wossen ech- Sunge mir åls Känjd noch åf der Gåss de Fessker wären es gunz nåss, ähnen Hoifken ähnen Kåppchen än üesen Hїftchern jёde Moarjen håtte mir noch nichen Soarjen Und mir sprungen, und mir sungen ; Reen, reen dått et schidd dått menj Motter hime kit uch mer Brüt uch Boflesch git. Fåll tüe kloor wa Parreln frasch ref der Gorten ref der Basch, foall åf de wiss foall åf de Seat, sach når wa der Gebeor sich frued Mue Rёnchen foll åf mech drea wossen ech Mue Rёnchen hetj noch fallt åf Wiss uch Fёld, åf Basch uch Goorten däa wea ech fuer longer Zegt schi bold åf menje Schåtz hun terfe worden Mue Rёnchen rёn åf mech drea wossen ech. Mue Rёnchen hegt noch rёnt wäa ech åls gläcklich Känjd håt e Liawen wa en Deifken ähnen Kåppchen, ähnen Hoifken ähne Soarjen jёde Moarjen ba gesproangen, hu gesoangen Mue Rёnchen rёn åf mech drea wossen ech |
|
![]() reuter_jerome |
|
| @wittl: et freet mech ze heieren, Iech domat glecklech gemaach ze hun. Dann schreiwen ech an Zukunft nemmen op letzebuergesch an net op Däitsch :-) Ech fannen et ebenfalls ganz interessant mam Dialektvergläich. Ech hun och welles, e puer Gedichter op letzebuergesch hei an den Forum ze setzen. Ech hun och keng Meih fir sächsesch ze liesen, ech muss zwar heiansdo zwee Mol driwer liesen, well ech daat eent oder aanert Wuert net direkt verstinn, awer et mecht och Spaass. Och d'Gedicht op muselfränkesch, waat jo unsech letzebuergesch ass, hun ech direkt verstaan, et sin nemmen een oder zwee Wieder, dei bessen aanescht sin op letzebuergesch. |
|
![]() pedimed |
|
| Nea aff Medwescheref: En Wettfrää hat en Keah, awer neng Käïngd, vun diăn iint, en Geang såll Schmädd wärdăn. Dă Ffrää ducht: "Ech weäll un den Rhiin gohn, do wärden ech schiun ăn geaden Miister faïngden, dii nit meng Käïngd än seng Heos af, ent liirt ăt än senger Schmädderoa äst Ïurdentlichet. Heeser, Wisen, Wangjert kaun ech mengeăm Geangen net giăn. Ech hun net emol ăn Meuăr, awer fleessich såll hiă senn uch Arbeden liiren. Wonn dernoo easăr Herrgott sengen Siăjăn derzea git, kaun hiă schïun durchkunn. mfG |
Suche | Forenregeln | Hilfe |
Beiträge dieses Themas abonnieren
Um Beiträge zu verfassen, müssen Sie sich kostenlos registrieren bzw. einloggen.