De Landlerfahn vu Wormlich.
September 2008
Frā Susanne tawert vun Nimesch kē Wormlich änt Fårrschheos.
Ech wunne schüin ä Wormlich äm Fårrschheos.
Frā Susanne bronjt zwīn schwoarz Heangt mät.
Dem Pächter Danni hun ech versprōchen de Stall ze holden.
Ech bekunn de Schlässel vun er jēder Kummer.
Wo niche Schlässel äs duer richten ech enen.
Ech bä Schlosser uch Heosmīster. Än er jēder Kummer
fanjden ech äst. Verrōst Iuwerihren uch verschammelt Bratcher.
Än ener vun dese Kummern äs uch e Båckiuwen.
Äm Dōch iwer dem Båckiuwen äs e Lōch esi grüis
wa e Fenster. Än de Båckiuwen rēnt et änen.
Der Kaller äs voll mät Kråtzewetzglaser,
zebōchane Flåschen uch verfealt Koffentrēf.
De Kōlk-Keal äm Kaller äs läddich. Duer bedreht sich villet.
Zwäschen den Scherwen fanjden ech uch en Zahkerbes.
E äs eos geblosanem Glues.
Mät dem Zahkerbes ziuch em de Wenj eos der Koff,
dernoh dēt em schniell den Dommen åf det Lōch vum Kerbes,
end stiuch dåt lūnk Onjt vum Kerbes änt Konjtchen.
Esi floß der Wenj eos dem Kerbes änt Konjtchen.
Der Zakerbes stammt bestemmt eos der Gluesfabrick Freck.
E äs zwor netmih gūnz åwer glåt geat geneoch zem
äm Museum det ze zijen wot ech ha verseockt hun ze erklēren.
Än der gresster Kummer stiht di kaput „Rasenmäher“
e Kanonen-Iuwen uch vill, vill Bäjer.
Vun dese Bäjern hun de Meis de Hēlewt frēssen.
Zebrochan Möbel uch verfealt Bratcher senj än er jēder Kummer.
Ech mess det Fēer äm Båckiuwen endzanjen uch villet verbräen.
En wefel Bäjer vun desen, da ech verbräe mess, huet noch
nemmest geliasen. De Meis åwer hun net dernoh gefrocht.
Dēn undern Dōch krächen ech åft Hemmelz.
Ha se vill eisera Båter, zebrochen uch verrōst.
Derzwäschen amgedreht Kisten uch Kiffer.
Ǻlles schair läddich. Īn Kist äs esi grüis wa en Trunn.
Än der luet åf dem Boaddem en zerässan Parapleé,
e Kirchepēlz vun de Mōten total zefrēssen.
Zoaddern uch Gluesscherwen vun er „Hinterglasmalerei“
Bäjer uch Iwrichbleiwsel vu Bäjern senj ha uch,
dem Iardbåddem schwēr. Ǻf Hemelzern kannen ech mech ois.
Ǻf Hemelzern hun ech schüi villet fanjden
wot äm Museum breochber äs.
Et kit mer net zem glīwen dått ha äst Breochberet
noch ze fanjde wēr. Doch ech lichten mat der Batrīlåmp anjder
dem Dōch ameränk. Än em Wänkel fēst anjder dem Dōch äs äst.
Et äs mät olde Klīdern zeagedåckt wä verstōchen---
uch mät er zerässaner Dāck ägewäckelt, wä verpåckt.
Ech hiawen et åf, et äs en Ǻlmeroachen.
Bemolt noh Trunnebutzer ca.1900.
Et huet dråf gerēnt, end äs zemmlich kaputt.
End anjder desem Ǻlmeroachen, mät der Bemoleng
uewenzea gedreht, äs noch en Ǻlmeroa.
Se äs ä vill bēsserem Zeastoand. Datīrt 1851
mät em fremden Numen dråf: Mathias Pesamosca.
End anjder deser Ǻlmeroa fanjden ech noch en Ǻlmeroa.
Da drätt äs genah esi grüiß wa dä zwēt.
Doch än noch bēsserem Zeastoand, wanjderbor bemolt
mät der Johreszohl ä grüißen Ziffern 1784.
Ech hīren det Hårz klåppen ä menjer Broast.
Des drue Ǻlmeroaen sen e klīn Vermejen.
Mēr wel Museum wett sich brästen dermät.
Än der klenner Stuf åf der Burch äs niche Ploatz iwrich.
Än dem grüiße Wunzimmer äm Farreschheos
hun ech des drue Ǻlmeroen åfgestollt.
Uch ållen drue Schōfzimmer hun ech wä e richtich
Museum ägericht. Frā Susanne äs begīstert.
Uch dem „Patron“ gefallt et. Än dian Dājen
hun ech drohn uch det Gedicht geschriwen:
Än der Väderschtstuff zer Fårreran
do stiht e såksesch Bāt
sänt longhar huet zem Schlōfen drän
sich nemmest mih getrāt.
Schlōfmuseum hīst et nea
åf Såksesch, Dōch uch Nōcht.
Schlōfbunk bemōlt, gehīrt derzea
wī hat sich det gedōcht.
Dink når īst, Museumsschlōf
äs fuer as Kultur Gewänn
Dornröschen wåcht nea endlich åf
end lullt dech fridlich än.
Oktober 2008 Et ku Gēst vun Holland uch Schweden.
Eas Hotel fēt un ze funktionieren.
Eas zwīn schwoarz Heangd, Alexa uch Alina, werden bekūnt.
Se spranjen iwer ålle Geschätzer end moche līchtet
än der Gemīn. Ech bekun den Ǻfdroch, de Geschätzer
esi ze reparīren, dått de Heangd netmih iwern kräche kennen.
Uch en Kalipp mess ech fuer des zwīn Dingos zammern.
Et fehlt um richtijen Material derzea. Ech erännern mech
un da gressest Trunn åf dem Hemelz, end dinken, duer
bedrēe sich de Heangt ållebīt, won ech e Lōch än de
Båddem vun deser Trunn schnedden äs de Kalipp fertich.
Esi krächen ech wedder åft Hemmelz, end schlappen
da grüiss Kist åf den Trapen eruewer.
Äm Hof drēen ech se am end nian mer de Schofel.
Di zebrōchan Paraplēe uch de Zoddern ku bä de Mäst.
De Scherwen vun der „Hinterglasmalerei“ betruechten ech
nōch īst end iwerliajen, soll ech se besoarjen oder net.
Den Kirchepēlz mess ech fotografieren, esi zefrēssen wa e äs.
Dem Beld gow ech spēter den Nummen „Mottenfraß“-
Nea liasen ech äst Geschriwanet åf ener vun desen
Zoaddern det Wuert mät rüider Foarf geschriwen: --
ewangelesch-glech fallt mer af, ewangelesch mät „w“
geschriwen. Ech wäckeln des „Zoadder“ eosenūnder
end liasen oalles :
Fahne der ewangelischen Transmigranten
Bruderschaft in Grossau. Aufgerich-
tet unter den im Amt stehenden:
JOH.STIEGER alt KNECHT
JOSEPH EDER jung alt KN.
JOH.GRIESSHOBER bey-sitzer
Im Jahr 1777
Ǻf der ēpescher Segt, åf dem schmuelen Streifen
Äm Wänkel åf der lenker Segt:
Prediger Salo- mon
äm Āck åf dem Onjd vum dem salwe Streifen :
Kap.XII.V.I.
Ǻf dem brīde Streifen wa äm Rēnebiugen iwer dem Beld
Gedenke an deinen Sc---er in der Jugend.
Det Wuert Schoepfer än der Mättelt äs verwåscht ,
ech kanjt et entziffern når nodem ech än der Bibel
bam Prädijer Salomo nohgeliasen hoat.
Ǻf dem zentralen Medallion en Hellich-Beld
Mät dem äs sächer Gott Schoepfer gemīhnt
Da riacht Hūnd åf der Broast,
da lenk äladend hoalwich eosgestrakt.
Äm Hangdergreongt des Hīwtes, äs net wa
gewehnlich ba Hellijen en Strahlenkranz
sangdern det Droa-Ack.Typesch evangelesch.
Martin Hedrich
7. Januar 2010
Martin der Ijel
Weitere Anekdoten, Geschichten, Erzählungen »
